"denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin.."
Bazen hayatı bir film gibi geri sardırmanın mümkünatını düşünmüyor değilim. Hatta bazen değil, sık sık yapıyorum bu işi..Pişman olduğum ameller tutuyor yakamdan. Nerden geldim, nereye sürüyorum arabamı?. Hiç durmaksızın konumumu sorguluyorum. Nuri Pakdil'in deyişiyle hakikaten 'varoluş konumlanışı'mı gerçekleştirebildim mi? Benim yerim burası mı? Bulunduğum yer, yapmak istediklerime:bana ne kadar uygun? Okuduğum okul, kaldığım yer, arkadaşlarım, bu yüzler,bu ka(la)balık, bu şehir.. Bu şehri, Konya'yı niçin sevemiyorum bir türlü?
Sonra..Sonra Şebnem Ferah'ın o şarkısı düşüveriyor dilime:"denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin.."
Sonra..Sonra Şebnem Ferah'ın o şarkısı düşüveriyor dilime:"denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin.."
